Amiradio امیرادیو

1975 - The Koln Concert

2012-01-22T13:51:00.011+03:30

چند سال بود که کیت جرت را می شناختم، حتی بیشتر از یک سال بود که یکی کپی خوب از این آلبوم هم داشتم. ولی هیچ وقت خیلی دقیق گوش نکرده بود. تا یک روز که می خواستم" زمستانِ ویوالدی" را با آمپلیفایر لامپی گوش کنم، گفتم تا لامپ ها گرم میشن، این آلبوم رو گوش کنم ببینم چیه...

همینطور که لامپ ها گرم تر می شدن، صدای پیانو لطیف تر می شد. هیچ وقت پیانو سولو با لامپ گوش نکرده بودم، اول فقط مسحور صدای پیانو، سکوت آهنگ و هارمونی هایی بودم که بلندگوی هورن پخش می کرد. حجم صدا و میدرنج جادویی PCL82 کار خودش رو کرد. کم کم توجهم به خود آهنگ جلب شد، دیدم آهنگ، جَز نیست، کلاسیک هم نیست، اصلا سبک نداره، فقط بداهه نوازی آزاد، پر از یک غم شیرین، خالصِ خالص. دوباره از اول گوش کردم، و دوباره و دوباره...

عجیب بود، خیلی تاثیر داشت، چند سال بود که هیچ آلبومی اینقدر تحت تاثیر قرارم نداده بود. ملودی های پیانو، صدا های کیت جرت، سکوت خانه و بعد از ظهر پاییز، اینکه کسی نبود که براش بگم چی پیدا کردم، و احساس اینکه من با این آلبوم تنهام... همه چیز خاص بود.

بعدا رفتم بقیه آلبوم های کیت جرت رو دوباره گوش دادم. و الان شاید بیشتر از هر کس دیگه ای دوستش دارم. اصلا شاید سلیقه ام از جز های بر پایه گیتار الکتریک به جز های بر پایه پیانو تغییر کرده.

اسم آلبوم می گوید که این یک اجرای زنده در کلنِ آلمان است. ضبط و انتشار آلبوم با ECM بوده و هرچند که خود کیت اعتقاد دارد اون روز پیانوی خوبی برای اجرا انتخاب نشده بوده، ولی کیفیت آلبوم حرف ندارد. این آلبوم پرفروش ترین آلبوم سولوی پیانو و پرفروش ترین آلبوم سولوی جَز در دنیاست. این آلبوم جز نیست، حتی گوشه های پاپ دارد، ملودی های آشنا برای گوش های شرقی ما دارد. اصولا آهنگهای کیت جرت شاد نیستند(مثلا مثل چیک کورا یا هربی هنکوک) اما چون هیچ چیز در آن شدید نیست نمی شود هم گفت که غم انگیز هستند. بداهه نوازی هایی با این خلوص را می توانید به عنوان موسیقی متن زنندگی گوش کنید، یعنی بدون اینکه خیلی به آن توجه کنید، می توانید هم در آن غرق شوید. کیت جرت در مستند "The Art of Improvisation" می گوید که از قبل به بداهه هایش فکر نمی کند، همه چیز در لحظه الهام می شود و صداهایی که خودش در می آورد صدای لذت بردن خودش از الهاماتش است.

احتمالا گوش دادن به یک آلبوم سولوی پیانو برای خیلی ها مشکل و حوصله سر بر است. ولی توصیه اکید میکنم که حداقل Part 1 این آلبوم رو گوش کنید. تمرین کنید که بتوانید از آن لذت ببرید.

2006 - Out Louder

2011-11-17T12:02:00.005+03:30

Medeski, Martin & Wood را "رهی" عصر یک روز تابستان پیشنهاد کرد. همان اول فهمیدم که باید زودتر از اینها پیدایش می کردم.

Medeski, Martin & Wood یک جور جَزِ آزاد دارد با سه ساز، ملودی های ساده، آهنگ های کوتاه و ریتمهای محکم. مارتین که کیبورد، پیانو و سازهای الکترونیک می زند احتمالا مغز گروه است. اما بیشتر آلبومها و اجراهای زنده به روش "Jam Band" ساخته می شوند.

MMW به نظر من از آن گروههایی است که سبک مشخص و دقیقی ندارد، اشاره واضح به موسیقی کشور خاصی ندارد و هر کسی که موسیقی خوب گوش می کند می تواند از آن لذت ببرد. ملودی های بارانیِ گرم دارد با ریتمهای آفتابی، میشود با آن رقصید. رقص نه از روی خوشحالی ، رقص به خاطر لذت حرکت ملودی ها دورِ سرِ آدم. بدون اینکه قضیه را خیلی پیچیده کند و حرف مهمی بزند، تاثیر می گذارد.
سبک گروه برداشتهای از فانک و حتی هیپ هاپ دارد، شاید هم اسید جَز باشد، بعضی ها می گویند "Avant Groove" است. موزیکGroove هم به طور خلاصه یعنی موزیکی که بشود با آن رقصید!
(ر.ک. (Blue Note A Story Of Modern Jazz

از نظر خیلی ها این بهترین آلبوم گروه است، در این آلبوم John Scofield هم همکاری دارد، شاید علت محبوبیت هم همین باشد چون خیلی جاها کمبود گیتار الکتریک محسوس بود. اسکافیلد هم از کشفیات مایلز دیویس بوده. قبلا اسکافیلد آلبوم A Go Go را با MMW ضبط کرده بود.
کیفیت ضبط این آلبوم واقعاً خوب است، هم حجم و بلندی صداها هم رنگ بندی آنها، می دانم که مدسکی از پری آمپلیفایر و افکتورهای لامپی استفاده میکند. در این آلبوم صدای گیتار باس و گیتار الکتریک هم از لامپ گذشته است، گرمی صداهای این آلبوم به همین دلیل است.

من آهنگ Last Chance to Dance Trance از آلبوم Friday Afternoon in the Universe را خیلی دوست دارم به خاطر طعم ملایم لاتین اش.

1982 - The Birthday Concert

2011-10-04T23:50:00.005+03:30

این یک اجرای زنده است به مناسبت تولد سی سالگی جاکو پاستریوس، با همراهی تعدادی زیادی نوازنده بزرگ. یک جز فیوژن بر پایه هورن و ساکسیفون. گیتار باس جاکو فقط نقش پر کردن صدای ضمینه را ندارد وهم تک نوازی و بداحه اجرا می کند واین خاصیت جاکو است. جاکو به طور کلی جز های شلوغ می سازد ولی همیشه ملودی های ریز و کوچک هم در لابه لای بداحه های طولانی می نوازد. این آلبوم حتی از بقیه آلبومهایش هم شلوغ تر و پیچیده تر است. ساکسیفون این آلبوم را “Michael Brecker”می زند که همیشه با “Coltrane” کار می کرده و بداحه نواز ماهریست.

آهنگ Liberty City که کمی طعم R&B دارد در اینجا با بیگ بند اجرا شده. آهنگ “Reza” هم مخصوص همین آلبوم ساخته شده و حالت آفرو دارد با تک نوازی پرکاشن و فقط “Joe Zawinul” را کم دارد.

این آلبوم پر آنرژی و شاد جز فیوژن است. من به این فضا می گویم شاد، اگر تو دوست داری می توانی تصور کنی شادی یعنی لودگی و مسخره بازی و "لیدی گاگا". معلوم است که اگر تا حالا جز گوش نکردی یا اگر نهایت جز را“Tom Waits” می دانی، از این آلبوم خوشت نمی آید. معلوم است وقتی با فرض اینکه من چرت می گویم این آلبوم را گوش میکنی لذتی نمی بری. من این پست را برای کسی نمی نویسم اصلآ. البته کسی هم به اینجا سر نمی زد، اگر هم بزند عکس آلبوم را می بیند و میرود. اینجا بخشی از فکرم است. می خواهی فکرم را ببین می خواهی نبین. وبلاگ نوشتن در باره آهنگ ها دلیل این نیست که دارم چیزی را پیشنهاد می کنم، فقط می خواهم مسیر حرکت خودم را نشان بدهم. آهنگ گذاشتن در فیس بوک هم همینطور، خوشبختانه نه خودم نه آهنگ هایم طرفداری ندارند و خیالم راحت است که تنها می روم. در سال های دبیرستان و اوایل دانشگاه دوستانی بودند که هدایتم می کردند. ولی 5- 6 سال گذشته را همیشه تنها رفته ام. از زمانی که راک های کلاسیک را تمام کردم و پروگرسیو را پیدا کردم و بعد هم جز. افتخار می کنم که جز فیوژن که گوش می کردم دوستان نزدیکم هم مسخره ام می کردند. افتخار می کنم که با “Meatloaf” شروع کردم سال 74 و بعد گروه های پاپ آن دوران، بعد هوی متال، سالها هوی متال و در کنار آن پینک فلوید و ناگهان “TiamaT” و بر اثر پینک فلوید راکهای دیگر، در ادامه بلک متال و گاتیک و... آناتما و ملحقاتش، کلاسیک و الکترونیک و کاملا اتفاقی "Tool" و یک تغییر مسیر بزرگ و در یک بعد از ظهر پاییز “Jane” و “King Crimson”....

به اندازه کافی سابقه دارم در سبکهای مختلف که بتوانم خوب و بد را تشخیص بدهم، شاید یک گروه خاص را نشناسم و نشنیده باشم ولی چون سبک ها را بلدم می توانم نظر بدهم. نظر بدهم! نه مقایسه کنم. "این بهتر از آن است!" ، "اگه فک می کنی این خوبه پس اگه فلان بشنوی چی میگی!" اینها یعنی هیچی از موسیقی و هنر نمی دانی. یعنی نمی دانی موسیقی سلیقه ای است، درست است که یک اصولی هم وجود دارد، اما مقایسه کردن دو تا آهنگ باهم آن هم وقتی حتی سبک یکسانی ندارند اشتباه محض است. پیشنهاد آهنگ بهتر به جای یک آهنگ دیگر از این هم اشتباه تر.

من در حال حاضر دقیقاً می دانم از موسیقی چه می خوام. هم می دانم چه می خواهم هم می دانم چه جور موسیقی می خواهم. من در یک روز شاید فقط 2 ساعت موسیقی گوش کنم ( کمتر یا بیشتر) و در این 2 ساعت حتما سبک های مختلفی گوش میکنم. همچنان “Judas Preist” گوش می کنم، “Burzum” گوش می کنم، خجالت نمی کشم که بگویم “Kim Wild” گوش می کنم، از هرچی که می توانم لذت ببرم ، می برم. از طرفی هم انقدر شجاع هستم که بگویم “Tom Waits”دوست ندارم، از“Tiger Lillies” متنفرم، بدون اینکه نگران باشم که پیروانم را از دست می دهم، گوش کردم و می دانم که دوست ندارم، نه اینکه چون فلانی می پسندد من دوست داشته باشم.

من امروز در موسیقی هنر خالص را می خواهم. بدون حرف و بهانه و تبلیغ و اعتراض و عشق و احساس پررنگ. من می خواهم که موسیقی فقط موسیقی باشد. نه سبک داشته باشد نه کشور و نه لهجه غلیظ. نه اینکه اگر موسیقی به جز این بود بد است، ولی موسیقی ایده آل من الان این است، شاید فردا به این ایده آلم بخندم. همانطور که وقتی راک گوش می کردم به دوران هوی متال گوش دادنم می خندیدم. شاید امروز کسی را که فرا تر از این ایده آل فکر میکند مسخره کنم، چون نمی فهمم، همان طور که زمانی که راک گوش می کردم جز بازها را مسخره می کردم، چون نمی فهمیدم.

من امروز موسیقی با شعر را خیلی کمتر از موسیقی خالی دوست دارم، به نظرم آهنگی که بخواهد با شعرش تاثیر بگذارد همیشه یک پله پایین تر است. وقتی شعری نباشد یا حرفی برای زدن وجود ندارد و شنونده هر چه خودش می خواهد برداشت می کند، و یا معنی و هدفی وجود دارد و فقط با همان موسیقی منتقل می شود. می دانم که فهمیدن چنین آهنگی سخت است ولی وقتی لذت بردن از آن را بلد باشی، دیگر کمتر چیزی می تواند آنقدر لذت بخش باشد. من به دنبال این نوع موسیقی می گردم. همه چیز را گوش می کنم تا این نوع آهنگ ها را پیدا کنم و پیدا می کنم. در این مسیر هم آهنگهای خیلی خوبی پیدا می کنم. که شاید ایده آل نباشند ولی خیلی خوبند، مثل کیمیاگران.

تا حالا هرچی از این آهنگها پیدا کردم گرایش هایی به جز داشته اند، حالا یا جز فیوژن یا جز خالص و البته گاهی هم کلاسیک هستند. تقریبا مطمئن هستم که به جُز این هم نخواهد بود، چون در جَز نوازنده ها باید در نهایت مهارت و قدرت باشند، باید بداحه نوازی بدانند، باید بدون کلام با هم حرف بزنند. موسیقی جز پیچیده است و گوش دادنش فکر و زمان می برد، لایه لایه است و در بین لایه هایش مفهوم را منتقل می کند، هارمونی را به آسانی در دسترس قرار نمی دهد، مثل ریاضی است، حل کردن مسائلش سخت است ولی شیرین. از طرف دیگر جز، آن هم فیوژن، آنقدر بدون محدودیت است که هر چه که بخواهد می تواند داشته باشد. به این دلایل است که من بیشتر وقتم را فیوژن گوش می کنم.

فیوژن پنجاه سال است که هست، در تمام این سالها حتی یک ماه هم ثابت و یک نواخت نبوده، همیشه متناسب با زمان و شرایط تغییر کرده، حتی امروز فیوژن هایی داریم که دقیقا مطابق زندگی امروز هستند با همان عناصر پنجاه سال پیش (Revolution Void) .

این که امروز جز فیوژن را می پسندم بی ارتباط با سالهایی که هوی متال یا کلاسیک راک گوش می کردم نیست، همه سبک های مهم را گوش کردم، هر کدام را چند سال و چون هیچوقت در آنها گیر نکردم، پیشرفت کردم و بعد از پروگرسیو، جز فیوژن را پیدا کردم.

و اینکه امروز اینجا آلبومی معرفی می کنم صرفا به خاطر آشنایی دادن است، انگار یک وظیفه است. تبلیغ است برای آلبومی که از آن لذت بردم. نه بدنبال طرفدار می گردم نه تعداد "لایک" هایم برایم مهم است نه تعداد بینندهای وبلاگم. کسی نیست که تایید یا تشویقم کند. خودم برای خودم موسیقی گوش می دهم و درباره آنها نظر می دهم. اگر روزی 50 نفر وبلاگم را می دیدند، یا زیر آهنگی که در فیس بوک می گذاشتم20 نفر لایک می زدند که نشانه این بود که موسیقی پاپ گوش می کنم. اینکه یک آهنگ را یک گله از آرتیستهای دروغگوی متظاهر بپسندند واقعا نشانه خوب بودن آن آهنگ است؟ آیا اینکه در بین عده ای که فقط برای "جلب توجه" آهنگ های متفاوت گوش می کنند "خاص" بودن با ارزش است؟

1983 - Catalluna

2011-09-07T22:54:00.000+04:30

موسیقی می تواند خیلی عجیب باشد، می تواند آدم را بترساند، می تواند غیر منتظره باشد، می تواند مایع رقیقی باشد که شنونده را در خود غرق کند بدون اینکه وارد دهانش شود، یک مایع بی رنگ و بی بو...

یک جَز عجیبِ کاتالانی، با جزئیات زیاد، شبیه به جَز های اروپای شرقی، صدایی جدید از ساکسیفون سوپرانو.

2009 - Jazz in the garden

2011-08-17T22:44:00.010+04:30

از این اتفاق ها فقط در جز می افتد. "هیرومی" 30 ساله از ژاپن و "ستنلی کلارک" و "لنی وایت" 60 ساله آمریکایی. تلفیق جز فیوژن استاندارد با جز خیلی مدرن. یک تریو بر پایه بداحه نوازی. ملودی های دلنشین و نسبتا ساده و ریتمهای کلاسیک. این، یک آلبوم با عناصر کم است ولی مینیمال نیست. یک تلفیق فرهنگی است، یک تلفیق زمانی، فیوژن امروز با فیوژن دیروز.

هیرومی در این آلبوم زیر سلطه ستنلی کلارک می نوازد و بداحه های شخصی خودش را ندارد. ستنلی هم که در دابل باس چیزی کم ندارد، بخش مهمی از ملودی های آلبوم را می نوازد. هم با دابل باس هم با ویلون سل.

اکثر آهنگها فضای سردی دارند. که اصلا تناسبی با آلبوم های هیجان انگیز هیرومی ندارند و احتمالا مطابق میل دو پیرمرد سیاه پوست نوشته شده اند.

من هیرومی را در جرای زنده خیلی دوست دارم. حالت چهره و حرکاتش خیلی کودکانه و ساده است. امروز او نوازنده بزرگی است. ولی کفش کتانی قرمز می پوشد و پایش را روی صندلی پیانو می گذارد و بداحه های می نوازد که بزرگان را متعجب می کند. Time Difference را گوش بدهید از هیرومی. ملودی های عجیب با پیانو و بداحه های پر انرژی با سینتی سایزر. چیک کورآ هم در این سن انقدر شجاع نبوده. اما قبول دارم که گوش کردن آلبوم هایش کمی سخت است.

چیک کورآ، هیرومی را وقتی 17 ساله بود، به طور اتفاقی کشف کرد و شاید حمایت و تشویق هم کرد. از 2005 باهم چند کنسرت اجرا کردند و 2008 آلبومDuet را منتشر کردند. احتمالا استنلی کلارک هم همان جا هیرومی را شناخته.

به هر حال هرچند که هیرومی سبکش با چیک فرق میکند ولی شاید بعداً جانشین او باشد. البته هیرومی در آخرین آلبوم شخصی کمی از جز منحرف شده و یک آلبوم سولوی پیانو داده با طعم کلاسیک های مدرن، اما خود جَزمَن ها می گویند توانایی یک نوازنده جز در 50 سالگی به اوج می رسد. پس یادمان باشد تا 20 سال دیگر هیرومی را دنبال کنیم.

یک قراری گذاشتیم که چند آلبوم پاپ که به نظر من خوب هستند معرفی کنم:

این ها آلبومهای هستند که همه مردم دنیا گوش می دهند، مردم کوچه و بازار،آدمهای معمولی، آدمهای هنر مند، آدمهای مهم.... به پیج های آنها سر بزنید و خودتان ببینید. آهنگهایشان روی تبلیغات تلویزون پخش می شود شبکه های ماهواره کلیپ هایشان را نشان می دهند.

این ها آلبومهایی هستند که از نظر من خیلی کار زیادی روی انها انجام شده. هم در آهنگسازی هم در نوازندگی. اگر بتوانیم تعصبمان را کنار بگذاریم حتما از اینها هم لذت میبریم. من که لذت بردم، و به نظرم کسی که بدون عمیق گوش دادن اینها نظر بدهد خودش را از نوع خاصی از لذت محروم کرده.

1. Janelle Monae - The ArchAndroid :

یک کانسپت آلبوم کامل با صدها فضای مختلف

2. Bruno Mars - Doo-Wops & Hooligans :

ترکیب باب مارلی و مایکل جکسون و پاپ های سالهای اخیر

3. Ayo - Joyful :

یک آلبوم بر پایه خواننده با طعم اسپانیایی و لاتین و بسیار ساده

4. Habib Koeite - Muso Ko :

آفریقایی با فضای بسیار شاد

5. Morcheeba - Dive Deep :

الکترونیک با فضاهای خیلی مدرن و صداهای سایکو

2004 - Come on In

2011-07-07T23:13:00.001+04:30

Vital Information پروژه اصلی Steve Smit است. اعضای گروه 4 نفرند، درام، باس کیبورد و گیتار الکتریک. گیتار الکتریک با کوک استانداردِ جز و کیبرد معمولا با صدای ارگان ملودی می زنند. بیشتر ملودی ها برای گیتار الکتریک نوشته شده اند. معمولا ملودی های کیبورد بیشتر بداحه هستند و طعم آمریکایی دارند (گاهی Deep Purple را یاد آوری می کند). همه آلبوم های Vital Information ریتمیک و بی آرایش هستند. مثلا در مقایسه با آلبوم هایChick Corea یا Pat Metheny که خیلی جزئیات دارند و کاملا تزئین شده هستند این آلبوم خیلی تمیز و کم سر و صداست و فقط آنچه باید داشته باشد را دارد!

درام زدن Steve Smith خیلی تکنیکی است و شیرینی خاصی ندارد.( همیشه زیادی تکنیکی ها دلچسب نیستند) سولو های گیتار باس معمولا بداحه نوازی های طولانی هستند که خیلی خوب همرنگ آهنگ می شوند. کیبورد هم زیر صدا ها را می سازد و هم گیتار الکتریک را همراهی میکند. خیلی جاها هم به تنهایی ملودی اجرا می کند. ولی همه سازها و تکنیکها یک طرف، گیتار الکتریک Frank Gambale یک طرف! بداحه های خیلی عجیب و سریع و پیچیده همراه با ملودی های ساده و شیرین . ملودی های شاد و پر رنگ و در ذهن ماندنی. ملودی هایی که باعث لبخند زدن می شوند. این ها ملودی هایی هستند که من همیشه دنبالشان بودم، از زمانی کودکی، در راک، متال، پروگرسیو و حتی کلاسیک. ملودی های شارپ، جدا از ضمینه آهنگ، میدرنج و طولانی.

Vital Information یک جز-راک فیوژن کامل است. یعنی عناصر و فضاهای راک و جز را به طور مساوی دارد. مثلا درام و کیبورد، راک و گیتار الکتریک و باس، جز هستند. یا ملودی ها، ملودی های جز و ریتمها، ریتم های راک اند.

2010 - Raga Bop Trio

2011-06-10T22:56:00.006+04:30

اولین باری است که چنین آلبومی می شنوم. آلبوم کاملا شرقی بدون استفاده از ساز شرقی. آلبومی پر از ملودی های پیچیده و شیرین، ریتم های آشنا و تکنیکها نوازندگی. آلبومی برای شاد بودن. یک آلبوم کامل بدون هیچ نقصی در صداها، با گیتار الکتریک به کوک اصلی گیتار جَز، بدون افکت، ساکسیفون تِنور و درام معمولی. هرکسی نمی تواند بدون باس، فضای خالی ضمینه آهنگ را پر کند.

گروه را Steve Smith تشکیل داده که برای گروه Vital Information درام می زده. ساکسیفون را George Brooks میزند که پروژه های مختلفی با ذاکر حسین،Ray Manzarek ، چند نفر هندی و John McLaughlin داشته و اساسا به موسیقی شرقی گرایش دارد. گیتار الکتریک هم Prasanna می زند که اصلا هندی است.

به نظر من جَز تریو (trio) بهترین حالت جَز است. نه خیلی شلوغ نه خیلی خلوت، فضای مناسب برای بداحه نوازی سازها وجود دارد و ریتمهای اضافی و زیر صداهای اضافی هم وجود ندارند.

در مقایسه با آلبومهای Shakti از McLaughlin این آلبوم عناصر جَز خیلی بیشتری دارد. با اینکه تعداد سازهای آن کمتر است ولی آهنگها خیلی پر تر شنیده میشوند.

2011 - A Scarcity Of Miracles

2011-06-06T22:52:00.006+04:30

یک ماه بود که منتظر انتشار آلبوم جدیدKing Crimson بودم. دوشنبه هفته پیش بلاخره منتشر شد و3-4 روز پیش دانلود کردم و 5-6 بار گوش کردم.

نوازنده ها به جز خواننده همه پیش از این با کینگ کریمسون همکاری داشته اند. به جای گیتار الکتریک Adrian Belew از ساکسیفون و به جای دو سِت درام مفصل از یک ست درام خیلی ساده استفاده شده. خواننده هم خیلی احساسی و عاشقانه می خواند . کلاً انگار تقلیدی بوده از آلبوهای Anathema! اثرات آلبومهای Porcupine Tree هم کاملا مشهود است، بخصوص در مدل خواندن. انگار که رابرت فریپ به جای اینکه به شاگردانش موسیقی یاد بدهد از آنها یاد گرفته ! در برخورد اول نا امید کننده است، اما در شرایط خاص میتواند خوب باشد.

فقط همان قسمتهایی که کار خود رابرت فریپ بوده یعنی زیر صدا ها طعم کینگ کریمسون سابق می دهند. جزییات آهنگ ها کم شده ولی شاید به نظر بعضی ها دلنشین تر شده باشند. زیر صدا های الکترونیک جایگزین ریتمهای پیچیده و ضد ضرب ها شده اند. در مجموع آلبوم "پیرمردی" شده. شیرین نیست، ترسناک هم نیست (کینگ کریمسون معمولا ترسناک بود) ولی شاید به یاد ماندنی باشد. آلبوم خوب لازم نیست حتما خیلی مشکل و متفاوت باشد. اگر کسی تا بحال کینگ کریمسون نشنیده باشد مطمئنم که از این البوم خوشش می آید.

همه انتظار داشتند که پس از 8 سال بازهم آلبومی انقلابی مثلThe Power To Believe بشنوند اما شاید رابرت فریپ هم دیگر پیر شده وکینگ کریمسون هم به پایان رسیده. او این سالها اجراهای زنده ای برگزار کرده بود که به اسمProjekt منتشر می شدند. این آلبوم شاید در ادامه آنها باشد ولی ضبط شده در استدیو .آلبومهای شخصی رابرت فریپ هم از همان اول چنگی به دل نمی زدند و این یعنی اینکه او به تنهایی موفق نیست. به هر حال آلبوم کینگ کریمسون است و کاملا ارزش گوش کردن دارد. ولی واقعا اگر مثل گذشته قرار باشد آینده موسیقی را آلبومهای کینگ کریمسون تعیین کند ... موسیقی وارد مرحله ناراحت کننده ای خواهد شد.

2006 - Spain Again

2010-08-27T22:36:00.002+04:30

Tomatito گیتار فلامنکو میزنه و Camilo پیانو جَز.
ترکیب خیلی عالی شده. هم ترکیب دو سبک هم ترکیب دوساز. فکر میکنم هیچ سازی طیف صدایی کامل تر از پیانو نداشته باشه. در کل آلبوم هیچ جا کمبود صدای بم و زیرصدا احساس نمیشه. از این نظر شاید بهترین ساز برای تست صدای یک کامپوننت "های-فای" باشه!
ملودی های گیتار پیچیده، طولانی و شیرینند. گاهی گیتار ملودی میزنه و پیانو ریتم و گاهی هم بر عکس. مقدار زیادی بداحه نوازی در هر آهنگ هست ولی هیچ وقت طولانی نیستند شاید این اثر فلامنکو باشه.
این آلبوم فضای کلاسیک داره ولی سنگین و پیچیده نیست.
این آلبوم در حقیقت ادامه آلبوم Spain از همین دو نفر بوده که بر اساس آهنگ Spain از Chick Corea ساخته شده. خیلی ها معتقدند که بهترین کاره Corea این آهنگ بوده. به هر حال این آهنگ یک قطعه "جز استاندارد" به حساب میاد.
Chick Corea آهنگ Spain رو در سال 1971 با گروه RTF نوشته که علاوه بر گیتار و کیبورد (پیانو)، درام، پرکاشن، ساکسیفون و فلوت هم داشته. این آهنگ رو خیلی ها دوباره اجرا کردن حتی گروه نایما در اجرای زنده.
اگر روزی بلندگوی Back Loaded Horn ساختم اولین اهنگی که باهاش گوش میدم Libertango از این آلبوم خواهد بود، البته با آمپلیفایر لامپی و سی دی پلیر Nakamichi .
کیومرث این آلبومو پیشنهاد کرد.

1994 - Trilogy

2010-08-23T23:37:00.006+04:30

این همه نقد درProgArchives درباره آلبومهای گروههای پروگرسیو جدید می نویسند ولی من هیچ وقت علاقه ای به گوش دادنشون نداشتم. تا اینکه یکی از دوستان 4 تاDVD پروگرسیو جدید به من داد. به پیشنهاد خودش اولین آلبومی که گوش دادم همین آلبوم بود.
Kingston Wall یک گروه فنلاندی است با خواص انگلیسی. به ناچار باید سبک گروه رو Psychedelic/Space Rock اما مثلا اگر با Pink Floyd یا Eloy مقایسه کنیم خیلی معمولی تره. ملودی های طولانی و سنتی داره. ملودی های گیتار التریک شبیه به کارهای Jimmi Hendrix هستند. خواننده شبیه Robet Plant می خونه. ریتمهای آهنگها هم گاهی از آلبومهای Momentary Lepse of Reason و The Division Bellبرداشت شدن. ولی این ها ایراد نیستند نشونه ادای دین به گذشتگان و بزرگان است.
فضای آهنگها پر انرژیست. سولوهای الکتریک خیلی جالب و شیرین هستند. از سازهای الکترونیک هم به عنوان زیر صدا هم به عنوان ریتم استفاده شده. شعرهای آلبوم اغلب قافیه دارن و با لحن و آهنگ خاصی خونده میشن. طوری که بیشتر از ملودی ها جلب توجه می کنن. باید توجه داشت که البوم سال 1994 ساخته شده.
آهنگ اول آلبوم خیلی خوب شروع میشه . آهنگ Take You To Sweet Harmony کاملا مثل راکهای قدیمی است و شعر خیلی خوبی داره.
اما آهنگ آخر، The Real Thing: خود گروه هم معتقد است که این بهترین آهنگشون بوده. آهنگ متفاوتی است ، هم نسبت به خود گروه هم نسبت به آهنگهای هم دوره. آهنگ با 3 4 دقیقه Ambiant با ملودی های ریز الکترونیک شروع میشه. صدای خواننده مثل خیلی ازPsycho ها افکت شده. فصل اول آهنگ با ملودی طولانی گیتار الکتریک تموم میشه. در قسمت دوم آهنگ ساکسیفون ملودی میزند، کمی هم بداحه نوازی دارد. آهنگ با همان فضای شروع، تمام میشود.
شاید اگر KingstonWall 3 4 تا آلبوم دیگه می ساخت خیلی پیشرفت می کرد ولی خودکشی لیدر و نوازنده گیتار الکتریک کار گروه رو تموم کرد.
باید پذیرفت که راک نسبت به 30 سال پیش تغییر کرده. کلا آهنگها شلوغ تر ساخته میشن و خشونت بیشتری دارند و متال آهنگها بیشتر شده و کمتر روی تک نوازی و مهارت های نوازندگی تاکید میشود. شاید این تغییر به خاطر نیاز مردم باشد. شاید هم بخاطر تغییر سازها و امکانات ضبط و پخش آهنگها باشد. (مثلا 30 40 سال پیش که گرامافون و صفحه باب بوده، قسمت های شلوغ آهنگها بد پخش می شد و با کهنه شدن صفحه ها دیگر اصلا قابل درک نبودند اما با CD و امپلی فایرهای ترانزیستوری و دیجیتال صدا های خش دار و Distort شده هیجان انگیز و قوی پخش می شوند
به هر حال بعد از این آلبوم با دید بهتری نسبت به گروههای جدید نگاه می کنم.
از سارا تشکر می کنم.

1998 - Thimar

2010-08-02T12:17:00.006+04:30

جز فیوژن جهانی یعنی این. تلفیق موسیقی و سازهای جز با وموسیقی و ساز شرقی با حفظ اصالت هر دو.

سازنده این آلبوم انور ابراهم ، نوازنده عود، متولد کشور تونس است.

آلبوم فضای شرقی دارد ولی همراهی ساکسیفون و کلارینت John Surman و کنتر باس Dave Holland موسیقی جز را به فضای انگلیسی منتقل می کند. آلبوم کاملا آرام و پر از ملودی های کوچک است.

ملودی ها خیلی شیرین و آشنا هستند. این حالت در آلبومهای Dave Holland , John Surman نیست و این یعنی که انور ابراهم است که جز را به این شیرینی کرده .

هیچ وقت صدای عود با این کیفیت نشنیده بودم. فکر می کردم خیلی صدای بمی داره اما کاملا در فرکانس متوسط قرار میگیره و صدای کنتر باس، کاملش می کنه. کیفیت ضبط این آۀبوم خیلی خوب است، معمولا همه آلبوم هایی که ECM منتشر می کند با همین کیفیت است. باید یاد بگیریگ که به Label آلبوم ها هم توجه کنیم.

فیوژن واقعی یعنی این، همه چیز ترکیب شده، ساکسیفون صدایی متناسب با بقیه سازها دارد، درام حذف شده تا فضای عربی و شرقی آهنگ احساس شود. فیوژن این نیست که جز همان جز باشه و فقط یه سه تار یا نی به همان کوک ایرانی در آن اضافه شود.

آلبوم آواره از گروه نایما رو خریدم. با دقت گوش کردم. نسبت به خیلی از آلبومهای منتشر در شده این سالها، بهتره. معلومه که خیلی برای ساخت و ضبطش زحمت کشیده شده. اما کیفیت ضبط تا یک آلبوم جز بین المللی فاصله زیادی داره. اهنگ کوچ و واقعا دوست دارم . آهنگ چهارگاه هم فیوژن خوبیه شبیه به آهنگهای Herbie Hacock شده. بیابان سبز هم بداهه های جالبی هم در جز و هم در موسیقی سنتی دارد و شاید پیچیده ترین آهنگ آلبوم باشد. ولی در آهنگ قاسم آبادی (همون آهنگ شاد همیشه) تلفیق از همه آهنگها کامل تر انجام شده، کیبورد حمزه یگانه وقتی از ملودی ایرانی به ملودی جز (چند ثانیه ای هم راک) تبدیل میشه واقعا خوبه، گیتار الکتریک همراه با صداهای اضافی هم خیلی خوبه .
توصیه میکنم حداقل برای حمایت هم که شده این آلبوم را بخرید.

1996 - Music Speaks Louder Than Words

2010-07-20T22:27:00.010+04:30

چند وقت بود دنبال یه جز فیوژن بر پایه گیتار الکتریک می گشتم، که نه به اندازه Pat Metheny پیچیده باشه، نه به اندازه Al Di Meola شلوغ. James Blood Ulmer دقیقاً همین بود.

James Blood Ulmer همیشه با Ornette Colman همکاری داشته و من از این طریق پیداش کردم.

هر آلبوم Ulmer سبک خودش رو داره اما بیشتر آلبوم ها جَز- بلوز هستند که البته با راک فیوژن شدن. به جز آهنگ اول بقیه آهنگها کمتر حالت بداهه نوازی دارن و آهنگ ها مرتب و تمیز ساخته شدن. شاید نشانه جز، بداهه نوازی باشه، اما این آهنگها هیچ چیز از یک جَز کامل کم ندارند.
این آلبوم ساز اضافه نداره، ولی در بقیه آلبومها از ویلون الکتریک، ساکسیفون و سازهای الکترونیک استفاده شده. بعضی آهنگ ها هم شعر دارند که معمولاً خودش می خواند.
باید جز رو به دو قسمت تقسیم کرد. جز با ساکسیفون ، جز بدون ساکسیفون.
جز با ساکسیفون گاهی خیلی خوبه و گاهی هم خیلی اعصاب خورد کنه مثل وقتی صداهای تیز ساکسیفون زیاد باشه و بداحه های زیادی آوانگارد اجرا بشه.

2007 - Indigena

2010-06-26T22:10:00.005+04:30

حوصله قصه نوشتن ندارم.

شیلی، جَز فیوژن، متال، ساکسیفون، فلوت، گیتار الکتریک، گیتار باس قوی ...

بهترین آلبومی که در یکی دو ماه اخیر شنیدم.

ترکیبی از : Weather Report ,Mars Volta, Judas Priest, Deep Purple, Tool, King Crimson

گوشش کن، چه جز گوش میدی چه متال چه راک .

1995 - Muso Ko

2010-05-16T22:50:00.011+04:30

خیلی از ماها که چندتا آلبوم بیشتر از بقیه مردم شنیدیم، یه چیزی باز شدیم (متال باز، راک باز یا پروگ باز) معمولا این یعنی اینکه ما فقط در همین سبک آهنگ گوش می دیم و بقیه سبکها خوب نیستند و حتی قابل گوش کردن هم نیستند. این حالت در متال بازها خیلی شدید تره (منم شاید یه زمانی همینطوری بودم). گاهی هم معتقد می شویم که فلان سبک حتما بد است و هیچ وقت طرفش هم نمی رویم. این تعصب یعنی از دست دادن بقیه کارهای خوبی که در سبکهای دیگر انجام می شود و پذیرفتن کارهای ضعیفی که در سبک ما انجام می شود.
سبک در موسیقی بیشتر در بین شنوندگاه اهمیت داره وآهنگ سازها وقتی آهنگ می نویسن کمتر به این فکر می کنند که آهنگشون در چه سبکی قرار می گیره. در هر سبکی ممکنه آلبوم خوب یا آلبوم کاملا بی ارزش ساخته بشه. البته خوب بودن آلبوم هم سلیقه ای است ولی یک اصولی هم برای تشخیص موسیقی خوب از بد وجود داره.
برای لذت بردن از اصل موسیقی باید تعصب نداشت، باید فکر رو آزاد گذاشت و پیش داوری نکرد. هر آهنگی باید با خودش مقایسه بشه. سو-سن خانم یا دخ-تر ای-رونی در جای خودشون آهنگای بدی نیستن. اگر یه متال باز Happy Nation گوش بده نه متال سبُک شده نه شنونده بچه. اینها محدودیت هایه که برای خودمون ساختیم . برای نمایش روش فکر کردنمون. اصلا انگار به کل فراموش می کنیم موسیقی هنرِنه ابزار و نه صنعت. تمام توجه به کلیپ، شکل قیافه اعضای گروه و شعارها و حاشیه ها جلب شده و خود موسیقی فراموش شده.
دوست داریم بگیم شخصیت ما متاثر از فلان سبک موسیقیه و اگر از سبک دیگه آهنگ گوش بدیم بی شخصیت می شیم. در حالی که موسیقی که زندگی مارو تحت تاثیر قرار بده اساسا بده. موسیقی یک منظره است که در جریان زندگی گاهی یه نگاهی بهش می کنیم.
به نظر من موسیقی یا یک اثر هنریست یا یک سرگرمی. درک هنری بودن موسیقی شاید پیچیده باشه اما سرگرمی بودن نه، کاملا ساده و برای همه در هر شرایطی واضحه. موسیقی سرگرم کننده باید شادی افرین و انرژی زا باشه. هیچ کس سر گرمی غم انگیز و نا امید کننده، سیاسی ، اعتراضی و... نمی خواد. این، هیجان الکی و بیشتر جو گیر شدن ماست که گاهی از شنیدن موسیقی با شعری اعتراضی لذت می بریم وگرنه در اصل و بنیاد، موسیقی ابزار ابراز شادی و احساست بوده. این درسته که گاهی در مراسم های خاص هم از آن استفاده می شده . ولی موسیقی مراسم را کسی در خانه گوش نمی کرده.
خیلی طول کشید که من بی تعصب بشم. الان در هر سبکی آهنگهای خوبی دارم. سعی می کنم هر آهنگی که طرفدار زیادی پیدا می کنه با دقت بشنوم. اما هیچ وقت آهنگی که درباره شکست عشقی و اسیاست و بد بختی مردم و ... حرف می زنه بیشتر از یه بار گوش نمی کنم. موسیقی همان قدر که می تونه اثر مثبت داشته باشه می تونه اثر منفی داشته باشه یه جوری که حتی خودمون هم متوجه نشیم.
موسیقی خوب حتما پروگرسیو یا جز نیست. موسیقی هیجان انگیز فقط متال یا تکنو نیست. از طرفی هم اینطور نیست که همه موسیقیهای سنتی خوبند. یا اینکه موسیقی کلاسیک نهایت هنر موسیقیه. هر آهنگ شادی که برای رقصیدن ساخته می شه، حتما بی ارزش نیست.
باید خیلی زیاد آهنگ گوش کنیم. به جزئیات آهنگی که می شنویم توجه کنیم. باید تمرین کنیم.
.
این Habib Koite اهل کشور مالی است. در اصل گیتاریس بوده و انگار به سبک و کوک خاصی گیتار می زنه.
این آلبوم با آهنگ I Ka Barra پیدا شد، این آهنگ روی ویندوز ویستا گذاشته شده و اسد کشفش کرد.
آهنگ های آلبوم شاید کمی شبیه باشند که نقطه مشترک آنها، شادی، آزادی و سازهای آفریقاییست.
شعر بیشتر آهنگها به زبان محلیه و با سادگی تمام خونده میشه.
کیفیت ضبط و صدا برداری واقعا جالبه. سازهایی با صداهای عجیب به خوبی در کنار هم قرار دارند.

2004 - Unspeakable & 2010 - Tube Amplifier

2010-05-09T21:34:00.019+04:30

درباره JohnZorn می خوندم دیدم BillFrisell تو گروه N.a.k.e.d.City باهاش کار می کرده. درباره PatMetheny می خوندم دیدم باهم دوست بودن. دانلود کردم.

کمی شبیه به PatMetheny هم هست ولی راحت تر و بیشتر بلوز و کانتری تا جز.

برای باستر کیتون هم موسیقی فیلم ساخته.

این پست صرفا به عنوان علامتِ زنده بودن نوشته شده.

آمپلیفایر لامپی ساخته شد. عکسهای آن را دوست خوبم آقای مباشرفر در یک گوشه ای قرار داده. (این گوشه)

این هم نقشه اولیه مدار بود . که تغذیه آن به کل تغییر کرد و از رکتیفایر لامپی استفاده کردم.

پروژه نزدیک به 2 ماه کار برد. یک ماه قبلش هم وقت صرف طراحی و تهیه قطعات شد. در حین کار تقریبا مشکلی پیش نیامد. وقتی مدار مونتاژ شد یک هام 50 هرتز در بلندگوها شنیده می شد. بعد از کلی تحقیق و آزمایش معلوم شد که اثر الکترومغناطیسی ترانسهای تغذیه روی چوکهای بلندگو عامل ایجاد نویز است. مشکل با یک پایه که ترانس تغذیه را 90 درجه می چرخاند حل شد. مونتاژ اجزا بدنه بخصوص جعبه ترانسها خیلی سخت بود، واقعا بد طراحی کرد بودم این قسمتشو.

خلاصه در روز 2 اردیبهشت اولین بار کل مدار را تست کردم. رادیو آشپزخانه به عنوان ورودی و یک بلندگوی میدرنج پاره به عنوان خروجی. دو شاخه را به برق وصل کردم، 15 ثانیه بعد صدای مجری رادیو بلند شد. بابام هم بود. خر کیف شدم. ولوم را امتحان کردم، درست بود، شجاع شدم. MP3 Player رو به ورودی وصل کردم، بلندگوی Pioneer هم به خروجی. کلی فکر کرده بودم که اولین آهنگی که باهاش گوش میدم آهنگ 9 از آلبوم The Hidden Land باشه، ولی اون لحظه گیج بودم و The Way Up گذاشتم. به هر حال عالی بود. از هیجان نمی تونستم بشینم ...

بعدا خازن کوپلاژ پلی استر رو عوض کردم و خازن روغنی گذاشتم که باعث شد صدا باز تر بشه . مقاوت 390 اهم هم، 410 اهم کردم .

نتیجه از چیزی که فکر می کردم بهتر شد. صدای آن کاملا باز و فلت است. بیس آن نرمتر و دلنشینتر از آمپهای ترانزیستوری است. جزئیات آهنگ را به خوبی پخش می کند حتی در آهنگهای خیلی شلوغ. آهنگهای کلاسیک را کلا یک جور دیگر پخش می کند و متخصص صدای ساکسیفون است.

10 ثانیه طول می کشد تا لامپ رکتیفایر گرم شود و صدای امپ در بیاید و 15 دقیقه طول می کشد تا کاملا گرم شود و به حالت بهینه برسد، بعد از یک ساعت هم همه جای آن داغ است.

نگران توانِ خروجی بودم از اول. ولی در حالتی که کاملا گرم باشد 6 وات خروجی می دهد که کاملا کافیست بخصوص برای بلندگوهای Pioneer که کمی سنگین هستند.

آهنگ گوش کردن با آن هم لذت شنیدن صدای لامپ را دارد هم لذت شنیدن صدای دستگاه ساخته دست خودم.

My Tube Amplifier Specifications:

Type: SingleEnded Parallel Class A

Output Tube: PCL82

Rectifier Tube: 5V4GA

Output Power: ~6 Watt in 8 Ohm

Frequency Response : 35 - 35000 Hz

Distortion Ratio: 5%

2001 - Balkan Express

2010-04-03T21:42:00.018+04:30

خلاصۀ جز فیوژن یوگوسلاوی.
این آلبوم 8 آهنگ است از 8 گروه که احتمالا در دهه 70 کار می کرده اند. آهنگها با دقت انتخاب شده اند و تناسب دارند.هم جَز فیوژن معمولی دارد هم جَزِ بیگ بند. ساکسیفون به روشی متفاوت از فیوژن های انگلیسی به کار برده شده. ملودی ها گاهی آشنا به نظر می آیند.

همه آلبوم شیرین است نه خیلی شلوغ نه خیلی ملایم.
آهنگ Emina از Lala Kovacev بهترین آهنگ این مجموعه است. کمی صدای MilesDavis می دهد. کمی هم JacoPasterius. ولی با ملودی کاملا متفاوت. صدای هورن کاملا بلند ضبط شده. 4 قطعه ملودی داره که هر کدام با یک نوع ساز بادی اجرا شده. گیتار الکتریک همه جا شنیده میشه. درام محکم است و قابل پیشبینی.
پوریا این آلبوم را پیدا کرده بود. روزی که رفته بودیم کنسرت گفت "یه فولدر پیدا کردم Rare Balkan Jazz که دو سه تا از آهنگاش دیوانه کنندس" (این دقیقا جمله خودش بود). من هم همان شب دانلود کردم و ...
.
مهدی نیازی پیشنهاد کرده بود که اسم 10 آهنگسازی که دوست داریمو به ترتیب علاقه بنویسیم. من از اونجایی که ارتباط چندانی با اشخاص ندارم و فقط آلبومشون برام مهمه اسم 10 تا آلبوم می نویسم. 10 آلبومی که در همه این سالها بیشتر از بقیه آلبومها ازشون لذت بردمو بیشتر از همه گوش دادم می نویسم. از سال 1374 تا الآن. به دو ترتیب می نویسم،
اول به ترتیب علاقه:

1..3. The Mad Hatter - Chick Corea
1..3. Return To Forever - Return To Forever
1..3. Encore - Tangerine Dream *
4..6. 1000 Kilometers - Oregon
4..6. Another Fine Tune You've Got Me In - Gilgamesh
4..6. Six - The Soft Machine
7. Wish You Were Here - Pink Floyd
8. A Deeper Kind Of Slumber - TiamaT
9. Wet Dreams - Richard Wright
10. Bat out of Hell II - Meat Loaf

*این شماره ها که کنار هم هستند یعنی اینکه دقیقا مشخص نیست که کی اول است و کی سوم. ولی به هرحال اون سه تا اول تا سوم هستند.
دوم به ترتیب تاریخ گوش دادن. یعنی زمانی که من این آلبومهارو اولین بار گوش کردم. به ترتیب از الان تا گذشته.

1. 1000 kilometers - Oregon
2. The Mad Hatter - Chick Corea
3. Return To Forever- Return To Forever
4. Six - The Soft Machine
5. Another Fine Tune You've Got me in - Gilgamesh
6. Encore - Tangerine Dream
7. Wet Dreams - Richard Wright
8. A Deeper Kind Of Slumber - TiamaT
9. Wish You Were Here - Pink Floyd
10. Bat out of Hell II - Meat Loaf*

*به عبارتی آلبوم Bat out of Hell II اولین نواری بود که داشتم.

توضیحات: این 10 آلبوم مربوط به کل دوران آهنگ گوش کردن هستند، نه حال حاضر. مثلا من بعضی از این آلبومها رو در 2 سال گذشته یک بار هم گوش نکردم ولی یه زمانی هر روز گوش می کردم.

2006 - The Hidden Land

2010-03-22T22:37:00.009+04:30

گروه آمریکاییست. درباره سبک، سایت Progarchives به سادگی نوشته جز فیوژن. اما در اصل سبک گروه BlueGrassاست.

اما به نظر من سبک گذاشتن برای این گروه درست نیست. بعد از Oregon این دومین گروهی که این نظرو دربارش دارم. از عناصر همه سبکها استفاده شده. از ملودی های خیلی از کشورها استفاده شده. حتی بعضی جاها احساس می کنم ایرانیه یا عربی.

این سبک BlueGrass زیر مجموعه کانتری محسوب میشه و ریشه ایرلندی داره.

خود Bela Fleck بانجو می زنه. سازی که خیلی وقتها صدایی شبیه به سازهای شرقی میده.

کیفیت ضبط آلبوم عالیه. صدای سازهای مختلف با صداهای الکترونیک خیلی خوب تنظیم شده اند.

آهنگ اول با کیفیت پایین ضبط شده، فکر میکنم به اینکار میگن لو فای رکوردینگ. بعد درآهنگ دوم صدای واقعی آلبوم در میاد. با ملودی ساکسیفون و گیتار الکتریک. خیلی جالبه. ملودی ها به دنبال هم حرکت می کنند، زنده اند. وقتی می شنوم احساس میکنم یک سیال رقیق توی یک سینی بزرگ حرکت میکنه.

معنی واقعی تلفیق اینه. نه اینکه فقط شعر فارسی روی آهنگ غربی یا یک ساز ایرانی در یک موسقی راک.

معنی موسیقی خوب اینه. نه شعاری نه پیامی نه اعتراضی.

موسیقی به خاطر موسیقی.

موسیقی خالص.

ملودی های شیرین و آشنا.

صداهای واضح.

1973 - Magician's Hat

2010-02-28T20:29:00.008+03:30

گروهی از یافته های مهدی نیازی. پروگرسیو از سوئد. بدون ذره ای فضای سوئدی و بدون شلوغ بازیهای سیمفونیک پروگها.
اول آلبوم Lord of The Ring گوش کردم که از این آلبوم سبک تر و راحت تر بود و صدای آلبومهای Rick Wakeman میداد.
اما این آلبوم که نیازی سفارش کرده بود پیچیده تر، جَزتر و بزرگتره و سازهای بیشتری داره.
به نظر من آهنگ اول آلبوم، به تنهایی یه کانسپت آلبوم کامله (در جهت کوچک کردن Thick As a Brick)
کیفیت این آلبوم نسبت به سال ساختش خیلی خوبه، احتمالا Remaster شده.
بعد از مدتها جز فیوژن این آلبومها خیلی خوب بودند. در این مدت آهنگ زیاد گوش دادم و اتفاقات موزیکال زیادی افتاد اما حال پست نوشتن نداشتم. مهمترین اتفاق خریدن صفحه آلبوم Encore بود که گاهی شک می کنم که شاید بهترین آلبومی باشه که تاحالا شنیدم.
.
درباره Hi-Fi:
این دو وبلاگ آقای آکبری و آقای اسماعیل زاده نظر منو نسبت به Hi Fi خیلی تغییر داد.
اما همچنان نکته ناراحت کننده برای من درباره آدمهای HiFi وHighEnd باز وجود داره. اینکه معمولا با این دستگاه های گران قیمت آلبومهای چندان خوبی گوش نمی کنند. این درسته که برای بعضی ها محدودیت تهیه CD یا صفحه وجود داره، اما خیلی ها هم به همه آلبومهای منتشر شده خارجی دسترسی دارند ولی چیزهای خوبی انتخاب نمی کنند. به نظر من با گوش دادن به صدای افتخاری و شجریان یا Katie Melua یا آهنگهای پاپ معمولی نمیشه درباره صدای یک سیستم صوتی نظر داد.

2003 - The Stix

2010-01-29T01:07:00.002+03:30

این یک آلبوم خوب از گروه جَز فیوژن نروژیست.
بعد از اینکه Jonas Hellburg گوش دادم. فکر کردم احتمالا جَزاسکاندیناوی با بقیه جَزهای اروپایی فرق داره. چون من آلبومهای پروگرسیو و حتی متال ازاسکاندیناوی زیاد شنیدم و واقعا با بقیه اروپاییها فرق دارند.( جوان که بودیم بلک متال هم گوش می کردیم، شعار ما هم این بود "دووم، دث و بلک متال فقط سوئدی-نروژی").
این گروه Jaga Jazzist با وجود اسمش، خیلی هم جَز نیست. یعنی مطابق تصور عادی از جز یا جز فیوژن نیست. بیشتر صداها الکترونیک هستند حتی درام. از ساکسیفون و فلوت و سازهای دیگری هم استفاده می کنند که اغلب افکت زیاد و دیستورشن تشخیص سازها رو سخت می کنه. خواننده هم نداره.
ترکیبیه از Radio Head، Mars Volta و John Caltrane یا آلبومهای آخر Miles Davis.
مثل اینکه به جَزی که اینجوری باشه میگن Nu Jazz. مثل Revolution Void و Jamiroquai
کلاً خیلی Nu Jazz دوست ندارم. ولی برای وقتی که آهنگ خوب و بی دردسر لازمه خیلی خوبه. کلا هیچ Nuای دوست ندارم. معمولا اضافه شدن این دو حرف (یا بعضی وقتها Post) یعنی سبک تر شدن و بازاری شدن و کلیشه ای شدن. البته باید آلبومهای بیشتری گوش داد تا بشه نظر قطعی داد.
ظاهرا Omar Rudriguez Lopez و رفیقاش این گروهو دوست دارن.

1990 - Jonas Hellborg Group

2010-01-22T00:36:00.013+03:30

Jonas Hellborg سوئدی نوازنده بیس است. با John Mclaughlin در Mahavishnu Orchestra و سایر دوستان هندیِ Mclaughlin همکاری داشته. با گروه شخصی خودش هم بیشتر از 20 تا آلبوم ضبط کرده.
خودش به سبکش گفته Art Metal، اما فقط سه یا چهار تا آلبوم به این سبک داشته و بقیه آلبوم ها جَز فیوژن هستند. ولی کم ظرافت تر از جَز فیوژن های معمول.
گفته متال چون خیلی جاها درام الکتریک استفاده کرده و صداهایی شبیه به Iron Maiden یا Rush درست کرده. به هر حال در همه آلبومها چه جَز چه آرت متال، ساز قالب گیتار بیسه.
این آلبوم واقعاً بهترین آلبومش نیست ولی من چون کاور آلبومو دوست دارم پستش می کنم. گوش دادنش هیجان انگیز بود و احساس نوجوانی ایجاد کرد. شاید بعداً آلبوم بهتری ازش پست کردم.
.

درباره فیلم "کسی از گربه های ایرانی خبر ندارد":
فیلم رو در شرایط نسبتاً خوبی دیدم. تا حالا فیلم ایرانی با این کیفیت صدا و تصویر ندیده بودم. دیجیتال ضبط شده بود و به جزئیات صدا و تصویر توجه زیادی شده بود. چون فیلم-بین نیستم در باره کارگردانی، بازیگری و ... نظر نمیدم.
اما در باره آهنگها و گروهها: به نظر من فقط همون گروه آبرنگ خوب بود که هیچ اسمی ازشون برده نشد و فقط حمزه یگانه و امین طاهری و بقیه در حال تمرین دیده شدند. بعضی از آهنگهایی که نشون داد تاسف بار بود. همون بهتر که به این آهنگها مجوز داده نمیشه.آهنگهایی بسیار معمولی تر از آهنگهای معمولی خارجی می سازند و شعرهای کم ارزشِ سیاه براش می سرایند و توقع مجوزهم دارن.
اگرانقدر شرایط تمرین کردن وآهنگ ضبط کردن سخته، بهتر نیست با این همه سختی یه کاری کرد که ارزش داشته باشه؟ واقعاً یه آلبوم Alternative یا کاملاَ پاپ که فقط درام و گیتارالکتریک اون کمی قوی تره، تو این همه آلبوم که هر روز منتشر میشه کار ارزشمندی حساب میشه؟ Heavy Metalفقط چون شعرش فارسی شده کاره متفاوتیه؟ این آلبوم ها تو دنیا چندم میشن؟
خیلی از این گروهها به سختی می تونن یک آلبوم کامل ضبط کنن. ولی همه جا شلوغ می کنن که ما محرومیم، کسی حمایت نمی کنه، مجوز نمیدن ... بابا خیلی از گروهایی که بعد از 40 سال هنوز آلبومهاشو گوش می کنیم به خرج خودشون آلبوم منتشر می کردن. بله پولدار بودن، هرکاری یه خرجی داره.

چطورهمه بلدن مهمونی بدن 100 تا دختر پسر بریزن تو 65 متر جا. ولی نمی شه همون جا کنسرت داد؟ چطور فیلم زهره یه هفته ای به همه دنیا میرسه ولی یه تک آهنگ یا یه EP به دست علاقه مندان نمی رسه؟ بهتر نیست بیشتر کار کنیم تا حرف بزنیم؟
اگر شما واقعا گروه زیرزمینی هستید، پس اول کار به فکر درآمد و کنسرت نباشین. برای خودتون و دوستاتون آهنگ بزنید و آهنگها رو تو اینترنت پخش کنید. اینجوری کم کم مشهورهم میشید. خیلی جاها هست که انقدر بی صاحبه که میشه کنسرت داد بدون اینکه آب از آب تکون بخوره. میشه اسپانسر خارجی پیدا کرد. میشه بی دردسر رفت دبی و ترکیه یا ارمنستان تو یه کافه کنسرت داد ایرانی های اونجارو دعوت کرد.
آقا، مگه نمیگی وزارت ارشاد به شعر گیر میده؟ خوب آهنگ بی کلام بساز. خواننده زن استفاده نکن. لازم نیست مشکلات اجتماع رو گوش زد کنی. از قسمتهای نمایشی کار کم کن. قسمتهایی رو که برای جلب توجه دخترا اضافه کردی حذف کن. شکل آدمهای معمولی باش. اینجوری مرکز موسیقی صدا و سیما خودش آهنگاتو از رادیو پخش می کنه.
همین آبرنگ مگه نیست؟ هم کنسرت داشته هم مصاحبه هم آلبوم منتشر کرده(نایما). مگه گروه باراد نبود؟ مگه بهرام آقاخان نیست؟ همین رادیو پیام گاهی آهنگهایی پخش می کنه از گروههای گم نام ایرانی که آدم کیف میکنه. پس میشه مجوز گرفت. به هر کاری مجوز نمیدن و چه خوب که نمیدن. اگه به همه مجوز می دادن هفته ای یه گروه آریان یا شادمهر عقیلی در میومد که میشد مایه آبروریزی تو شبکه های ماهواره ای ایرانی. هرکی به عشق موسیقی از ایران رفته 2 ماه بعد با 4 تا دخترخارجی در حال قر دادن دیده شده. چرا واقعاً؟
البته درسته که سلیقه عمومی همین چیزهاست. ولی دوستانِ زیرزمینی می خوان متفاوت باشن. به نظر من متفاوت بودن فقط این نیست که یه آهنگ خارجیو با شعر فارسی بخونیم. به اندازه کافی پاپ، رپ، آلترناتیو و هوی متال آمریکایی انگلیسی داریم که دیگه به ایرانیش (اون هم با این کیفیت پایین) نیازی نیست.
آخرش اینکه: وضعیت موسیقی در ایران افتضاحه ، اما اگر ما بیخودی صدا درنیاریم ممکنه که صدای آهنگ اون تک و توک آدمهایی که کارشون درسته بهتر شنیده بشه.

1971 - Nová Syntéza

2010-01-02T21:30:00.005+03:30

Blue Effect : جَز فیوژن از جمهوری چک. (در چک به Modrý Efekt مشهور است)
با هرچه فیوژن شنیده بودم فرق دارد. جَزاش "بیگ بند" است و راک اش غیر انگلیسی.
آلبوم اجرای مشترک گروه با ارکستر جَز چک است که بسیار خوب تنظیم و ضبط شده، خیلی شاد، هیجان انگیز و شلوغ است.
Blue Effect در آلبومهای بعدی کمتر جَز و بیشتر پروگرسیو شد.
به طور عجیبی به این آلبوم Balkan Express (که مجموعه ای از فیوژنهای یوگوسلاوی است) شباهت دارد. این دو آلبوم و مجموعه Verve Jazz Masters علاقه به جَز قدیمی و ارتباط بین Django Reinhardt و Biréli Lagrène هم علاقه به جیپسی جَز در من احداث کردند.
.
این شبها کم می خوابم، بد می خوابم، بیدار می خوابم.
خواب مدرسه می بینم، خواب آهنگ می بینم. فکرم در خواب بیدار می ماند.
شاید چون زیاد آهنگ گوش می کنم.

2007 - 1000 Kilometers

2009-12-20T02:07:00.010+03:30

Oregon جَز نیست ، موسیقی است، موسیقی جهانی است. آمریکایی است ولی بیشترهندی است.
تبلا، سی تار، گیتار کلاسیک، اوبوا، ویلون سل، کنتر باس ... هیچ ساز الکترونیکی وجود ندارد.
1000Kilometers همان قدر که باید، طولانیست. همان قدر که باید، صدای اوبوا در آن بلند است. همان قدر که باید، صداها حجم دارند.
در 1000Kilometers فقط به موسیقی توجه شده است. هیچ چیز اضافه نیست. هیچ چیز کم نیست. هیچ پیامی برای کسی ندارد. هیچ نشانه ای از سبک خاص یا دوره خاصی ندارد.
استفاده از هرگونه فیلتر و اکوالایزر در هنگام گوش دادن به این آلبوم جرم است.
کاور آلبوم عکس پیرمردهای شاد است.

1993 - Paint The World

2009-12-14T21:58:00.016+03:30

اول بگم که این اسم Elektric Band خیلی مناسب به نظر نمیاد، چون تفاوتی با کارهای خود Chick Corea نداره و از اول هم Corea به خاطر پیانو الکتریک و کیبورد مشهور بود. فقط درElektric Band گاهی از درام الکتریک استفاده شده.
پریروز که رفته بودیم کنسرت گروه نایما در فرهنگسرای ارسباران، تا حمزه یگانه دست به کیبورد می زد، من یاد این آلبوم می افتادم.
در این آلبوم ریتمهای باس بیشتر ازبقیه سازهای توجه من رو جلب می کنند.
بهترین آهنگ آلبوم ، آهنگ Space که Mike Miller گیتار الکتریک و Eric Marienthal ساکسیفون زده.
شاید این آلبوم فیوژن نباشه، ولی به هر حال جَز مدرن به حساب میاد.
احتمالاٌ Chick Corea بهترین دوست منه.

2005 - The Way Up

2009-12-08T21:53:00.008+03:30

Pat Metheny گیتارست پر کار جز آمریکایی است که تا حالا با گروهش 11 تا جایزه Grammy گرفته.(در جَز فیوژن پرفورمنس و جَز معاصر).
بیشتر آلبومهاش باPat Metheny Group منتشر شده ولی آلبومها شخصی با افراد دیگه هم زیاد داره.
این آلبوم در اصل یک آهنگ 68 دقیقه ای بوده که به 4 قسمت تقسیم شده.
آلبوم جز فیوژن واقعیه ولی از نوع جدید. با RTF یا Weather Report خیلی فرق داره. به نظر من ضریف تره و جزئیات بیشتری داره.
کیفیت صدا برداری وضبط آهنگ واقعاً حرف نداره. ولوم صدای سازها، تقسیم صداها در بلندگوی چپ و راست و حجم صدا ها انقدر خوبه که باعث می شه که هی لبخند بزنم.
من این آلبوم رو با آمپلیفایر Marantz و بلندگوی Sansui و بدون استفاده از اکوالایزر گوش می کنم.

1978 - La Follia Del Mimo Di Fuoco

2009-12-02T21:47:00.007+03:30

سمفونیک پروگرسیو راک جز فیوژن آوانگارد ایتالیایی !
کاملاً اتفاقی کشفش کردم. یکی از بهترین آلبومهای ایتالیایی که تا حالا گوش دادم.
خیلی عجیبه. ترکیب چندین سبک تو هر آهنگاش هست. خیلی زیاد باید گوشش داد.
گیتار کلاسیک، گیتار الکتریک، ساکسیفون ، فلوت، ویلون.... همه چی داره.
یه کلیپ ازش دیدم که همه اعضا گریم و لباس سیرک داشتن.
کیفیتش پایینه ، خیلی هم گشتم بهترشو پیدا کنم ولی نبود.
گروه همین یه آلبومو داشته .تازه اینم مجموعه تک کاراشون در سالهای 72 تا 78 بوده.
به هر حال برای الآن من که می خوام یادم نیاد از چی ناراحتم خوبه.
.
روشنایی افکاردوست روشن فکرم، شبها آزارم می داد، دیشب پرده ها را کشیدم اتاقم تاریک شد، ولی در تاریکی هم خوابم نبرد. این بار از ناراحتی. به خاطر خودم و به خاطر خودش. رادیو گوش دادم و بیدار ماندم. رادیو آن آهنگ خوب را که منتظرش بودم پخش کرد. ساعت 4:20 صبح. رادیو اتفاقی آهنگ را پخش کرد. ولی من منتظر بودم. آهنگ می گفت:

ای عشق همتی کن رنجم به سر بر ، ای عشق
از پا نشسته داری، دستی برآور ای عشق
ما خسته ایم و تشنه، تو سایه ای و چشمه
باغی پس از بیابان باغ مشجر ای عشق

1972 - Storia Di Un Minuto

2009-11-29T19:30:00.006+03:30

این اولین البوم ایتالیایی بود که گوش دادم.
پروگرسیو ایتالیایی رو خیلی خوب معرفی می کنه.
PFM آلبوم بهتر از این نداره.(Jet Lag هم بد نیست البته).
بیشتر آهنگای آلبوم حالت غم انگیز دارن، اما کل آلبوم شیرینه.
تموم شدنشو خیلی دوست دارم.
شاید کمی شبیه به موسقی کلاسیک دوره باروک باشه.
مدتها بود که این آلبومو گوش نکرده بودم.

2008 - Overlook

2009-11-22T23:53:00.006+03:30

پروگرسیو راک از ازبکستان !

بعضی ها گفته اند که جز فیوژن ولی آرت راک یا حتی هوی پروگ مناسب تر به نظر می رسه .

واقعاً کامله. هم نوازندگی هم افکت هم صدا بر داری ... همه چیز سر جاشه. از کیبرد و سینتی سایزر خیلی خوب استفاده کردن.

آهنگای طولانی داره که هر کدوم چند فصل دارن. هرآهنگ جداکانه کاور داره.

واقعاً ما تو ایران با اینهمه گروه زیر زمینی و گروهایی که رفتن خارج کار می کنن در مقایسه با اینا، کجایه کاریم؟ اینجا همه ساز میزنن، همه گروه دارن ولی یه کاره خوب از کسی در نمیاد. اینجا فقط قسمت نمایشی همه چیز قویه.

(آلبومهای زیادی بودن که می خواستم پست کنم ولی ازبکها واقعاً خوب بودن. به خصوص در شرایط حسساس کنونی خیلی بهم چسبید)

1995 - After The Rain

2009-11-09T18:28:00.004+03:30

John McLaughlin با Mahavishnu Orchestraشناخته میشه. ولی هم آلبومهای انفرادی و هم گروه های دیگه ای که باهاشون کار کرده بسیار قابل توجه هستند.

در واقع Miles Davis باعث شهرت McLaughlin شد. با آلبوم های Beitches Brew و In A Silent Way.

ولی خود McLaughlinانقدر کار خوب داره که حتی بدون کمک Miles هم مرد بزرگی می شد.

در لیست 100 گیتاریست برتر قرن نفر 49 ام بوده ،ولی واقعا 48 نفر بهتر از McLaughlin هست؟

آلبوم های Shakti، آلبوم مشترکش با Al DiMeola و DeLucia ، گروه Lifetime ... همه اینا نشون میدن که از هر طرف که بری از McLaughlin رد میشی.

درباره این آلبوم توضیح اینکه بیشتر بداحه کیبورد و ارگان داره تا بداحه گیتار.

Joey DeFrancesco کیبورد و Elvis Jonse درام میزنه.

john Caltrane و Duke Ellington هم در ساخت این آلبوم مشارکت داشتند.

1975 - No Mystery

2009-11-01T20:51:00.011+03:30

از نظر خیلی ها این بهترین آلبوم RTF اینه. جایزه Grammy گرفته این آلبوم.

طبق قاعده ای که از هر گروهی اول آلبوم سال 1975 گوش میدم، وقتی RTF گرفتم اول این آلبومو گوش دادم.

من بخاطرشروع آهنگ Celebration Suite خیلی از این آلبوم خوشم اومد.

یکم حالت Funk داره و Al Di Meola خیلی شلوغ می کنه.

فرق این آلبوم با آلبومهای قبلی RTF اینه که تک نوازی نداره، همه جا همه می نوازند.

Celebration Suite یک آلیاژه از همه کارهای خوب White, Clark ,Meola ,Corea ,RTF

اما بیشتر که RTF گوش دادم دیدم خود آلبوم RTF اون آلبومی که قراره بهترین آلبوم باشه.

می شد این آلبوم کاور بهتری داشته باشه با حداقل عکس واضح تری باشه.

این آخر هم از آقای بهزاد (Bonzo) تشکر می کنم.

1973 - Abbiamo Tutti Un Blues Da Piangere

2009-10-25T21:25:00.002+03:30

هیچ شکی ندارم که بهترین گروههای غیر انگلیسی گروههای ایتالیایی هستند.

فیوژن ایتالیایی قطعاً با Area مقایسه میشه، خوب یکم شبیه هستن ولی این جدی تر از اونه.

از تکنیک گیتار الکتریک و ساکسیفون همزمان، مثل Areaاستفاده می کنه.

ویلون داره و پیانو ساز اصلی گروه به حساب میاد و بیشتر از Area آهنگ خالی داره.

بهترین آهنگ آلبوم اسمش اسم آلبومه که به تک نوازی ویلون سل طولانی داره.

کاور آلبوم هم واقعا خوبه، نه؟

1977 - Body Love

2009-10-24T11:56:00.006+03:30

آلبوم کاملا انفرادی از Klaus Schulze که موسقی فیلم ... بوده!

در سالهای 1975 تا 1977هرچی آلبوم Tangerine Dream یا اعضای گروه ساختن شبیه به آلبوم Encore بوده.

آهنگهای طولانی، زیر صدای زیاد، صداهای تیز، ملودی های ساده که با سینتیسایزر زده میشه، ریتمهای پیچیده که با سکوانسر ساخته میشه ...

درست نمی دونم الکترونیک بیشتر دوست دارم یا جز فیوژن .

1996 - The Dark Side of the Moog 5

2009-10-17T21:43:00.006+03:30

از اول آهنگ گوش کردن، از الکترونیک خوشم میومد.

Klaus Schulze خیلی وقته که میشناسم ولی تازه دانلود کردم.

مجموعه The Dark Side Of The Moog ، یازده تا آلبوم داره . که در حقیقت پروژه مشترک با Namlook به حساب میاد.

علت شبیه بودن اسم این آلبومها به آلبومهای Pink Floyd رو هم نفهمیدم.

آلبومهای قبلی Schulze هم خیلی جالب هستن.

1978 - The Mad Hatter

2009-10-10T02:03:00.002+03:30

شاید بهترین آلبومی باشه که تا حالا شنیدم.

داستانه آلیس در سرزمین عجایبه.

هر لحظش ملودی داره. طولانیه ولی اصلا تکراری نیست. هر وقت و هر جا که گوشش کردم کیف کردم.

در کل آلبوم درام دو نفری اجرا میشه (Steve Gadd - Harvey Mason).

بعضی جاها Herbie Hancock هم پیانو می زنه.

من آهنگ Falling Aliceو دوست دارم ولی همیشه آلبومو از اول تا آخر گوش می کنم.

فکر می کردم یه خط در باره این بچه تیزهوش جدید می نویسم، ولی شباهت آدمه مهر امسال به آدمه مهر پارسال باعث شد که فعلا چیزی ننویسم.
اما نمی شه ننویسم که ساکسیفونه این آلبومو Joe Farrell میزنه ،همونی که ساکسیفونه آهنگ بچه تیزهوشو زده.

1974 - Apostroph(')

2009-10-03T21:07:00.006+03:30

اولین برخورد من با حاج آقا با این آبوم بود. هنوز هم از بقیه آلبوماش بیشتر دوسش دارم.

اشعار واقعا پرت و پلا ولی جالبی داره.

وقتی فهمیدم زاپا کیه که اجرای Baby Snake رو دیدم. هر جند که بعدا از اون DVD خیلی بدم اومد.

جالبه که Jean-luc Ponty هم تو این آلبوم هست.

احتمالا نقش فراک زاپا در پروگرسیو شبیه به نقش مایلز دیویس در جز فیوژنه.

1977 - Huascaran

2009-09-24T21:32:00.006+03:30

جز فیوژن از اسلواکی.

بیشتر بخاطر اینکه انگلیسی نبود رفتم دنبالش.

نکته خاصی نداره. خوبه. گیتار الکتریکش اصلا شبیه به جز نیست.

مثل بقیه آلیومای غیر انگلیسی صداهای زیرش زیاده.

فکر کنم از آلبوم اولش بیشتر خوشم اومد.

این چند وقت آهنگهای زیادی پیدا کردم ، آهنگهایی برای ندادن به دوستان.

1973 - Handmade

2009-09-20T12:47:00.005+04:30

جز فیوژن آلمانی.

به جای گیتار الکتریک ساکسیفون داره. که Klaus Doldinger میزنه.

بیس و درام خیلی خوبی هم داره.

گوش دادنش با آمپلیفایر سنسویی بیشتر کیف میده، چون اون ترانزیستوریه و صداهای بمو نرم تر پخش می کنه.

1973 - Six

2009-09-17T22:43:00.005+04:30

بهترین آلبوم Soft Machine.

Kevin Ayers و Robet Wyatt توش نیستن.

عکس آلبوم هم نمی دونم چیه واقعاً، امیدوارم چیز بدی نباشه فقط .

از اینکه اوبوا داره خیلی خوشحالم.

1978 - Another Fine Tune You've Got Me In

2009-09-13T22:44:00.004+04:30

به نظر من بهترین آلبوم کانتربوری اینه.البته شاید جز فیوژن هم باشه.

آهنگای خیلی پیچیده ای داره و از آلبوم اولشون بهتره.

مرحوم Alen Gowen کیبورد می زنه ، Hugh Hopper هم گیتار بیس میزنه.

اولین بار این آلبوموصبح یه روز پنج شنبه تو مترو گوش دادم. هفته بعدم با موبایل با اسد و مهدی گوشش کردیم. و مهدی گفت که Play Time اسم یه فیلمه که دوست داره.

من همیشه سی دی این آلبومو با سی دی پلیر ناکامیچی، آمپلیفایر مرنتز و بلندگوی پایونیر گوش می کنم.

1973 - Arbeit macht frei

2009-09-11T22:10:00.005+04:30

نمی دونم تلفظ درست Area به ایتالیایی چیه.

بعد از اینکه PFM و BMS گوش کردم رفتم دنبال گروهای ایتالیایی. Area هم ایتالیایی بود هم جز فیوژن هم کومونیست!!!

اول خیلی خوشم نیومد. ولی وقتی آلبوم 1987 گوش دادم از بقیه آلبوماش هم خوشم اومد.

Area هم جز فیوژن هم فولک و هم کمی آوانگارد!!!

صدای خوانندش بعضی وقتا به نظرم مسخره میاد، مثله صدای خروس می شه!!!

این آلبوم با صدای یه زن که عربی می خونه شروع میشه(حبیبی...) !!!

همه چیزش علامت تعجب داره، اونم نه یکی ، سه تا !

1979 - One of a Kind

2009-09-08T00:35:00.004+04:30

با وجود اینکه آقای Bruford با King Crimson, Yes, Genesis همکاری داشته ولی من تاحالا نمی شناختمش. وقتی اسم گروهها از آدماشون معروفتر باشه نتیجش این می شه.

Dave Stewart که تو National Healt و Hatfield and The North کیبورد میزده هم تو این آلبوم هست. به این خاطر بضی جاهاش شبیه کانتربوری تا جز فیوژن.

Bruford یه گروه به اسمه Earthworks داره و با Patrick Moraz و Kazumi Watanabe کار کرده.

آلبوم قبلیش Feels Good To Me صدا برداری عجیبی داره و صدای خواننده روی آهنگ Addetive mix شده و یه اختلاف فاز چند میلی ثانیه ای هم داره ، آدم حس می کنه یکی بقل گوش سمت چپش داره حرف می زنه.

1969 - Bitches Brew

2009-09-06T12:12:00.006+04:30

با این آلبوم میشه فهمید که Miles Davis جز راک فیوژن بوده ، نه جز خالی.
همه هستن تو این آلبوم: Corea, McLaughlin, Zawinul, White

همش یاد RTF میافتم وقتی گوشش می کنم.بخصوص آهنگ John McLaughlin

1977 - Encore

2009-09-01T00:05:00.007+04:30

هیچ آلبومی به اندازه Encore رو دوچرخه کیف نمیده.
شاید 200 بار تاحالا گوشش کردم. با اینکه اجرای زندس و کیفیتشم خیلی خوب نسیت ولی شاهکاره. حتی صدای تشویق و صدای معرفی کردن گروه اول البوم هم دوست دارم و با دقت گوش میدم.
Cold Water Canyon اولین آهنگی بود که ازTangerine Dream شنیدم.
تو آهنگ Monolight یه قطعه از Stratosfear هست که جالبه.
پسر خالم عماد Tangerine Dream بهم معرفی کرد. اول یه آهنگ ازش تو یه سلکشن شنیدم ، بعد به مغازه شهر سی دی سفارش دادم برام رایت کنه، 15 16 تا آلبوم بود . بعدشم با بچه ها رفتیم یه کنسرتی که آهنگای Depeche Mode و Tangerine Dream اجرا می کردن.
اینجوری شد که کشف شد.

1977 - White Rock

2009-08-28T10:21:00.006+04:30

چقدر خاطره دارم از این آلبوم ،اسد نوارشو وقتی کلاس دوم دبیرستان بودیم داد بهم. هنوزم نوارش دستمه.

اون موقه نه می دونستم Rick Wakeman کیه نه می دونستم Yes چیه.

در واقع موسیقی فیلم مستند المپیک زمستانی سال 1976 اتریش بوده.

اون زمان انقدر اسمش روم تاثیر گذاشته بود که فکر می کردم اگه یه گروه بزنم اسمشو می زارم White Rock.

1977 - Natural Elements

2009-08-25T23:44:00.004+04:30

John McLaughlin و Zakir Hussein با چند تا از رفیقاشون هندی می زنن.

دوست داشم با گوش انگلیسی میشنیدم این آلبومو. خیلی جاهاش به نظر ما آشنا میاد و حتی میشه پیش بینیش کرد.

از همون اوایل آهنگ گوش دادن از آهنگایی که شرقی بودن خوشم میومد. tiamat هم آهنگای شرقی زیاد داشت.

1997 - Projekct One (Jazz Cafe Suite)

2009-08-24T21:06:00.006+04:30

این آقای مهدی نیازی، یگانه بیننده وبلاگ ما حتما از این آلبوم خوشش میاد.
انقدر که اسمش میگه Jazz نیست .یه چیزیه تو مایه Thrak و The Constukction of Light.
این آلبوم Island هم که فراموش شده بود دوباره کشف شد امروز. ولی نه انقدر که بشه پستش کرد

2005 - King Crimson Songbook Vol 1

2009-08-22T15:56:00.007+04:30

King Crimson بدون فریپ.
فقط جالبه. نه خیلی خوبه، نه خیلی متفاوت. فقط شنیدن همون آهنگها با پیانو جالبه.
Vol. 2 هم داره که همین چند روز پیش منتشر شد.

1978 - Anabelas

2009-08-21T21:35:00.005+04:30

گروهایی که فقط یک آلبوم دارن همیشه خوب بودن.

این آرژانتینیه ، یکم بعضی از ریتماش شبیه به Los Jaivas هست ولی کلا به نظرم سبکش به گروهای سوئدی می خوره.

خلاصه اینکه فقط انگلیسیا نسیتن که آلبوم خوب می سازن.

1977 - Escenes

2009-08-21T07:14:00.003+04:30

دیشب قبل از خواب اینو گوش کردم.

خیلی جزییات داره، فلوت خوبی داره. زیر صدای کیبورد هم داره .

اصلا بوی اسپانیا نمیده. با اینکه بعضی جاهاش از ELP تقلید شده ولی بوی انگلیسی هم نمیده.

1996 - The New Standard

2009-08-19T22:55:00.003+04:30

کم پیش میاد که تا آخرش گوش بدم.

ولی ساکسیفونش خیلی خوبه، انقدر که میخوام Michael Brecker دانلود کنم.

آهنگ Scarborough Fair ازاون گیتار الکتریکا داره که من دوست دارم، که گیلگمش هم داره.

2004 - Brain

2009-08-19T07:55:00.003+04:30

دیشب Brain تومغزم بود.

آهنگاش صدای بازیهای آتاری میدن.

شنیدم تازگی یه آلبوم با ستنلی کلارک و لنی وایت داده !

1971 - In The Land Of Grey And Pink

2009-08-17T22:41:00.001+04:30

اصل آلبوم 5 تا آهنگ بوده، اما من عادت کردم بعد از I don’t know It’s Name ، Nine Feet UnderGround بشنوم .

احتمالا به شروع I don’t know It’s Name و افکت صدای خواننده خیلی فکر کردن(البته شاید در اون حالات خیلیم فکر کردن نخواد !)